Gospodarzem ostatniego petrowego spotkania w tym roku akademickim była Ania Zabłocka. Przed nami wakacyjna przerwa. Kolejne oficjalne spotkanie dopiero w październiku.

Pierwszym punktem spotkania było świadectwo jednej z Petrowiczek – Poli. Dziewczyna opowiadała o swojej podróży do Afryki. Początkowo pobyt na tym kontynencie miał trwać 3 tygodnie. Pola czuła jednak, że powinna tam zostać na dłużej. Po kilku zaskakujących potwierdzeniach Bożej woli, nasza koleżanka została tam 4 miesiące i był to dla niej przełomowy wyjazd. Miała okazję obserwować jak wygląda przebudzenie wśród Zulusów, o którym tyle słyszała. Pola zdecydowała się na tę misję, ponieważ nie chciała być dłużej „letnia” w swojej wierze. Marzyła o tym, by pójść za Bogiem na sto procent, by zmieniał On jej życie. Pobyt na misji był pierwszym, bardzo ważnym krokiem. Pola mówiła, że teraz w końcu czuje pokój. Nie ma wątpliwości, że była to dobra decyzja. Każdego dnia miała okazję obserwować Boże działanie.

Opowiedziała nam także o czymś, co zdarzyło się już jakiś czas temu. Jednak dopiero teraz była gotowa o tym mówić. Minął już ponad rok, odkąd Pola została uzdrowiona z choroby, którą lekarze określali jako nieuleczalną. Choroba utrudniała normalne życie przez kilka lat. Jednak już od dawna nie ma żadnych objawów, a nasza koleżanka może się cieszyć zdrowiem.

Drugim świadectwem dzielił się z nami gość. Specjalnie na ostatnią Petrę przyszła Iwona Zagrobelna. Iwona działa w organizacji Athletes in Action. Jako mała dziewczynka zaczęła grać w koszykówkę. Jako nastolatka reprezentowała Polskę na różnego rodzaju zawodach. Dzięki koszykówce dostała stypendium i wyjechała na studia do USA. Z koszykówką wiązała swoją przyszłość. Jednak po powrocie ze Stanów doznała wielu kontuzji, które uniemożliwiły jej karierę na najwyższym poziomie. Jednak nie rozstała się z koszykówką. Obecnie wykorzystuje sport do głoszenia ewangelii. Iwona ma przekonanie, że jest na właściwym miejscu. Nie żałuje niczego co się stało, bo dopiero teraz czuje się spełniona. Obracając się w środowisku sportowców może być dla nich świadectwem i zdobywać nowe serca dla Pana Jezusa.

Kolejnym mówcą był Szymon Kruba. Szymon w kilku słowach podsumował cały rok. Przypomniał nam, że życie z Bogiem to ciągły wyścig ze sobą, z czasem, ze swoimi słabościami. Dobrze jest sobie przypominać o tym co Bóg mówi nam na temat przygotowania do wyścigu. Bóg nam daje wiele gotowych rad o tym jakimi zasadami się kierować, o grze fair play. Pamiętajmy także o nagrodach i karach jakie możemy dostać. Każdego dnia czytajmy Biblię i zwracajmy uwagę na wskazówki odnośnie tego jak udoskonalać swoje życie.

Szymon wspomniał o tym, że tak jak nie można udawać, że jest się sportowcem, tak nie można udawać, że jest się chrześcijaninem. Albo wkładasz w to całe serce, albo tylko udajesz.

Co ważne, pamiętajmy, że sport to nie tylko krew, pot i łzy. Sport to przede wszystkim olbrzymia radość i ogromna satysfakcja. Te same cechy możemy przełożyć na życie chrześcijanina. Przebywanie z Bogiem to przecież nie przymus i codzienna orka, ale nasz przywilej i przyjemność. Chrześcijanin nie musi żyć w sferze zakazów i nakazów. Jeśli znajdzie przyjemność w kontakcie z Bogiem, będzie wiedział jaki jest cel tego wszystkiego. Nie będzie potrzebował systemu od A do Z. Sam będzie w stanie rozsądzić co powinien, a czego nie powinien robić.

Poprzez cykl Tour de life, Bóg mówił do nas, przypominał, nauczał – zmieniał nas. Te kilkadziesiąt spotkań na pewno nie przejdzie bez echa. Każdy z nas zachowa wiele dla siebie.

Ostatnim mówcą tego wieczoru był Marek Popiołek, koszykarz działający w Athletes in Action. Marek mówił dużo o relacjach międzyludzkich. Wspominał o tym by być człowiekiem pokornym, zrezygnować z roszczeniowej postawy gdzie wszystko się nam należy. Doceniajmy to, co mamy. Mając w życiu pasję i mocny fundament zbudowany na nauce Jezusa, możemy być doskonałym świadectwem dla tych, którzy nie poszli jeszcze za Bogiem. Warto także czasem się zatrzymać i spojrzeć na swoje życie z perspektywy. Weryfikujmy się sami, czy zmierzamy małymi kroczkami, ale w dobrą stronę.

Na koniec grupa uwielbiająca prowadziła nas w pieśniach, przerywanych modlitwami dziękczynnymi za ten rok.

Po spotkaniu mogliśmy spędzić razem jeszcze kilka chwil na grillu. Rozmowom i śmiechom długo nie było końca:)

Przyglądając się różnego rodzaju wyścigom (biegi, narty, łyżwy, wrotki), możemy zauważyć, że często zwycięzca wychodzi na prowadzenie dopiero na ostatnim odcinku przed metą. Nawet po 40-kilometrowym maratonie widok mety sprawia, że zawodnicy zapominają o zmęczeniu i dają z siebie wszystko, żeby jak najszybciej ją osiągnąć.

Chciałoby się taki przykład przenieść na życie duchowe i założyć, że weźmiemy się za swoje życie i uregulujemy sprawy z Bogiem dopiero u kresu swojej drogi. Tylko takie myślenie ma jeden słaby punkt – nikt nie wie gdzie jest meta w jego życiu. Co z tym fantem zrobić? Na to pytanie odpowiedzi udzielił nam Piotrek Guńka.

Jedynym wyjściem jest starać się cały czas. Nie jest możliwe, aby dokonać tego samemu. Człowiek upada, traci siły, ale Bóg dał nam wiele obietnic:

Zmęczonemu daje siłę, a bezsilnemu moc w obfitości. Młodzieńcy ustają i mdleją, a pacholęta potykają się i upadają, lecz ci, którzy ufają Panu, nabierają siły, wzbijają się w górę na skrzydłach jak orły, biegną, a nie mdleją, idą, a nie ustają.(Iz. 40:29-31)

Pójdźcie do mnie wszyscy, którzy jesteście spracowani i obciążeni, a Ja wam dam ukojenie.(Mt. 11:28)

Tak więc, starajmy się spełniać normę w 120% , abyśmy pod koniec życia mogli powtórzyć za Pawłem:

Dobry bój bojowałem, biegu dokonałem, wiarę zachowałem; a teraz oczekuje mnie wieniec sprawiedliwości, który mi w owym dniu da Pan, sędzia sprawiedliwy, a nie tylko mnie, lecz i wszystkim, którzy umiłowali przyjście Jego.(2 Tym. 4:7-8)

Wielu ludzi uważa, że Jezus wcale nie zmartwychwstał. Jedni mówią, że zemdlał na krzyżu. Inni twierdzą, że było to tylko duchowe Ciało. Inni jeszcze próbują za wszelką cenę udowodnić, że na krzyżu wcale nie był Chrystus, lecz jeden z Jego uczniów. Skąd więc mamy tą pewność zmartwychwstania Pana Jezusa ? – właśnie to pytanie było tematem spotkania naszej grupki.

Podczas ostatniego spotkania uporządkowaliśmy sobie fakty historyczne związane ze zmartwychwstaniem Jezusa oraz obaliliśmy wiele teorii, które świat próbuje wpoić ludziom w celu podważenia kwestii zbawienia, wiary czy samej mocy i boskości Chrystusa. Po rozważaniu słowa przez Piotrka, przeszliśmy do dyskusji, w której mogliśmy podzielić się własnymi spostrzeżeniami, czy też zadać pytania, na które wspólnie próbowaliśmy odpowiedzieć.

Każdemu, kto chciałby zagłębić się w ten temat, polecam stronę internetową, na której można znaleźć wiele dowodów historycznych i wiele ciekawych opinii ludzi, którzy byli osobami niewierzącymi i szukali potwierdzenia, iż zmartwychwstania nie było i odkryli, że nie ma lepiej udokumentowanego zdarzenia w historii ludzkości niż zmartwychwstanie Jezusa. Te naprawdę przekonujące dowody mogą pomóc każdemu z nas, kiedy będziemy w sytuacji wymagającej od nas obrony naszej wiary!

link: http://rnz.org.pl/index/?id=2ba8698b79439589fdd2b0f7218d8b07

W dniu 18 maja grupka była poświęcona rozważaniom na fundamentalny temat dotyczący pochodzenia wszechświata i człowieka. W dyskusji poprowadził nas Daniel, przedstawiając kluczowe zagadnienia związane z ewolucjonizmem i kreacjonizmem, oprowadzając nas przy tym „wirtualnie” po jaskiniach i egzotycznych miejscach.

Zgodnie z Biblią wszechświat i człowiek zostali stworzeni przez Boga w sześć dni (1 Moj. 1,1-2,2). Bóg stworzył wszechświat poprzez swoje Słowo – „od dawna były niebiosa i była ziemia, która z  wody i przez wodę powstała mocą Słowa Bożego” (2 P 3,5). Stwarzając swoje dzieło, Bóg działał w  sposób zaplanowany, nieprzypadkowy i na bieżąco kontrolował proces stworzenia (1 Moj. 1, 4. 10. 12. 18. 25. 31; Jer 10,12). Człowiek został stworzony – jako kobieta i mężczyzna – na Boże podobieństwo (1 Moj. 1, 26-27) i miał panować nad przyrodą (1 Moj. 1, 28).

Daniel zwrócił naszą uwagę, że Pan Jezus jako Boży Syn potwierdził fakt stworzenia wszechświata przez Boga:

• Mt 19,4 – „A On, odpowiadając, rzekł: Czyż nie czytaliście, że Stwórca od początku stworzył mężczyznę i kobietę?”,
• Mk 13,19 – „Albowiem dni owe będą taką udręką, jakiej nie było aż dotąd od początku stworzenia, którego dokonał Bóg, i jakiej już nie będzie”.

W konsekwencji, nie można pogodzić wiary w Pana Jezusa i Boże Słowo z teorią ewolucji, która zakłada, że gatunki powstały stopniowo w wyniku zmian genetycznych, zachodzących w populacji na skutek doboru naturalnego.

Dyskutując nad teorią ewolucji, zwróciliśmy uwagę na kilka jej słabych punktów:

• nie wyjaśnia, skąd wzięło się życie – przyjmuje, że nieożywiona materia przekształciła się w ożywioną (sprzeczność z drugą zasadą termodynamiki),
• nie wyjaśnia w sposób przekonywujący źródła wzrostu liczby informacji przekazywanej w kodzie genetycznym organizmów, który przejawia się wzrostem złożoności gatunków na tzw.  wyższych szczeblach ewolucji. Trudno uznać za zadowalającą koncepcję przypadkowych mutacji kodu genetycznego, gdyż mutacje musiałyby zachodzić u  osobników różnych płci, którzy przekażą zmutowaną cechę potomstwu; poza tym niektóre mutacje musiałyby zachodzić jednocześnie,
• nie wyjaśnia powstania organizmów żyjących ze sobą w ścisłej symbiozie.

Uznaliśmy jednak za fakt tzw. mikroewolucję (dostosowanie się populacji danego gatunku do uwarunkowań środowiskowych).

Nasze rozważania na temat ewolucjonizmu dotyczyły też strefy moralnej.

Jeżeli uznać teorię ewolucji za słuszną, to wszystkie gatunki, w tym człowiek, są rezultatem serii korzystnych mutacji; życie jest tylko formą materii, a śmierć jest naturalnym elementem tego życia. Nie ma więc miejsca na sens życia, odmienność życia człowieka od życia np. jaszczurki lub  jakiekolwiek zasady moralne. Śmierć przestaje być karą za grzech (upadek) pierwszych ludzi.

Należy stwierdzić, że ewolucjonizm, jako sprzeczny ze Słowem Bożym, tłumi prawdę. Biblia mówi, iż  ludzie tłumią prawdę z powodu swojej nieprawości (Rz 1,18), pomimo tego, że Bóg objawił im to, co można o Nim wiedzieć – „niewidzialna jego istota, to jest wiekuista jego moc i bóstwo, mogą być od stworzenia świata oglądane w dziełach i poznane umysłem, tak iż nic nie mają na swoją obronę” (Rz  1, 20).

Gospodarzem wtorkowego spotkania PETRY był Mateusz Nowakowski.  Na początku wysłuchaliśmy świadectwa Kasi o tym, jak znalazła się w Warszawie. Początkowo stolica nie była kierunkiem, w którym Kasia chciała podążać. Potrzebowała wielu potwierdzeń Bożej woli aby przekonać się, że jest to miejsce, gdzie On chce Kasię widzieć.

Drugie świadectwo, powiedziane przez Monikę, również było bardzo poruszające. Opowiadała między innymi o swojej Babci – ateistce, która niemal na łożu śmierci postanowiła zmienić swoje życie. Mimo, że wydawało się, że to już koniec, Bóg ofiarował starszej Pani czas na naprawę tego, co wymagało ulepszenia.

To świadectwo zainspirowało nas do wspólnej modlitwy o swoich nienawróconych bliskich. Wspólnie wołaliśmy do Boga, aby poruszył serca, przemienił życia tych, na których tak bardzo nam zależy.

Kolejne minuty spędziliśmy na uwielbieniu. Zespól prowadził nas przez kilka pieśni.

Rolę mówcy tego dnia pełniła Irena Scura. Dzieliła się z nami słowem zatytułowanym „Koniec z amatorszczyzną”. W nawiązaniu do cyklu tematycznego „tour de life”, Irena wspomniała o tym, że każdy sportowiec musi podnosić sobie poprzeczkę, jeśli chce iść do przodu. Tak i ludzie wierzący powinni podnosić sobie poprzeczkę, by rozwijać się w chrześcijaństwie (Hebr. 5; 11 – 14).

Każdego dnia powinniśmy toczyć potyczki z samym sobą. Często tłumaczymy się przed sobą lub przed innymi, że np. nie czytamy Biblii lub zaniedbujemy służbę z powodu zewnętrznych okoliczności. Jesteśmy „zarobieni”, nie mamy na nic czasu. Prawda jest jednak taka, że to nie krótka doba jest winna, a lenistwo. Lenistwo wkracza do naszego życia powolutku, zajmuje coraz to nowe obszary. Odpuszczamy sobie jeden raz, potem drugi. Z czasem odzwyczajamy się i coraz ciężej wrócić do odpowiedniego rytmu, gdzie jest czas na czytanie Biblii, rozmyślanie o słowie Bożym. Lenistwo jest bardzo wygodne, jednak może być przyczyną oddalania się od Boga. Każdy z nas musi się pilnować i narzucić sobie dyscyplinę, by zachować dobrą kondycję duchową. Nie zbudujemy formy, chodząc na trening raz na tydzień.

Chodzenie z Bogiem ma różne etapy. Początkowo jesteśmy jak niemowlęta. Jesteśmy całkowicie zależni od dojrzałych w wierze. Wszystkiego musimy się nauczyć, dowiedzieć. Jako niemowlęta karmimy się mlekiem. Nie jest dobrze, kiedy jesteś długo w Kościele, a wciąż karmisz się płynnym pokarmem. Przychodzi czas na rozwój i wtedy należy przejść na „twardy pokarm”. Nie trwajmy w miejscu. Idźmy do przodu. Spróbujmy zlokalizować etap, na jakim jesteśmy i zobaczmy czy pokarm, który przyjmujemy jest do niego odpowiedni. Jest czas, kiedy jesteśmy prowadzeni przez bardziej doświadczonych. Jednak przychodzi chwila, kiedy to my powinniśmy wziąć inicjatywę w kościele w swoje ręce.

Irena mówiła o tym, aby pożegnać się z amatorstwem w chrześcijaństwie. Jeśli jesteśmy chrześcijanami, bądźmy w tym najlepsi i stańmy się zawodowcami. Do tego, by wzrastać potrzebny jest dobry pokarm. Ktoś powiedział kiedyś: jesteś tym, co jesz. Tak więc nie bądźmy „fast foodem”. Nie karmmy się się tym, co łatwe, szybkie i przyjemne. Niech naszym pokarmem będzie Słowo Boże zapisane w Biblii. Odżywiajmy się dobrze, by stopniowo przechodzić na wyższe etapy, by wzrastać.

Tak jak kilkuletni kuzyn Ireny zafascynowany piłką nożną, szukajmy każdej okazji, by pogłębiać naszą wiedzę, rozwijać umiejętności. On na pewno nie chce być amatorem. Chłopiec wykorzystuje każdą możliwość, by stać się lepszym. Wciąga do gry i zaraża entuzjazmem wszystkich, którzy są wokół niego. Tak i my, bądźmy Bożymi zawodnikami – nie byle jakimi leniami, ale drużyną grającą w najwyższej lidze. Módlmy się o pokorę i wytrwałość i każdego dnia budujmy swoją formę.