Zapraszamy na najbliższą Petrę, już 10 stycznia o godzinie 19:00.
Pamiętaj Sienna 68/70!

D.A Petra
Warszawa
ul. Sienna 68/70
Każdy wtorek godz. 19:00

www.petra-warszawa.pl

Gospodarzem ostatniego petrowego spotkania w tym roku akademickim była Ania Zabłocka. Przed nami wakacyjna przerwa. Kolejne oficjalne spotkanie dopiero w październiku.

Pierwszym punktem spotkania było świadectwo jednej z Petrowiczek – Poli. Dziewczyna opowiadała o swojej podróży do Afryki. Początkowo pobyt na tym kontynencie miał trwać 3 tygodnie. Pola czuła jednak, że powinna tam zostać na dłużej. Po kilku zaskakujących potwierdzeniach Bożej woli, nasza koleżanka została tam 4 miesiące i był to dla niej przełomowy wyjazd. Miała okazję obserwować jak wygląda przebudzenie wśród Zulusów, o którym tyle słyszała. Pola zdecydowała się na tę misję, ponieważ nie chciała być dłużej „letnia” w swojej wierze. Marzyła o tym, by pójść za Bogiem na sto procent, by zmieniał On jej życie. Pobyt na misji był pierwszym, bardzo ważnym krokiem. Pola mówiła, że teraz w końcu czuje pokój. Nie ma wątpliwości, że była to dobra decyzja. Każdego dnia miała okazję obserwować Boże działanie.

Opowiedziała nam także o czymś, co zdarzyło się już jakiś czas temu. Jednak dopiero teraz była gotowa o tym mówić. Minął już ponad rok, odkąd Pola została uzdrowiona z choroby, którą lekarze określali jako nieuleczalną. Choroba utrudniała normalne życie przez kilka lat. Jednak już od dawna nie ma żadnych objawów, a nasza koleżanka może się cieszyć zdrowiem.

Drugim świadectwem dzielił się z nami gość. Specjalnie na ostatnią Petrę przyszła Iwona Zagrobelna. Iwona działa w organizacji Athletes in Action. Jako mała dziewczynka zaczęła grać w koszykówkę. Jako nastolatka reprezentowała Polskę na różnego rodzaju zawodach. Dzięki koszykówce dostała stypendium i wyjechała na studia do USA. Z koszykówką wiązała swoją przyszłość. Jednak po powrocie ze Stanów doznała wielu kontuzji, które uniemożliwiły jej karierę na najwyższym poziomie. Jednak nie rozstała się z koszykówką. Obecnie wykorzystuje sport do głoszenia ewangelii. Iwona ma przekonanie, że jest na właściwym miejscu. Nie żałuje niczego co się stało, bo dopiero teraz czuje się spełniona. Obracając się w środowisku sportowców może być dla nich świadectwem i zdobywać nowe serca dla Pana Jezusa.

Kolejnym mówcą był Szymon Kruba. Szymon w kilku słowach podsumował cały rok. Przypomniał nam, że życie z Bogiem to ciągły wyścig ze sobą, z czasem, ze swoimi słabościami. Dobrze jest sobie przypominać o tym co Bóg mówi nam na temat przygotowania do wyścigu. Bóg nam daje wiele gotowych rad o tym jakimi zasadami się kierować, o grze fair play. Pamiętajmy także o nagrodach i karach jakie możemy dostać. Każdego dnia czytajmy Biblię i zwracajmy uwagę na wskazówki odnośnie tego jak udoskonalać swoje życie.

Szymon wspomniał o tym, że tak jak nie można udawać, że jest się sportowcem, tak nie można udawać, że jest się chrześcijaninem. Albo wkładasz w to całe serce, albo tylko udajesz.

Co ważne, pamiętajmy, że sport to nie tylko krew, pot i łzy. Sport to przede wszystkim olbrzymia radość i ogromna satysfakcja. Te same cechy możemy przełożyć na życie chrześcijanina. Przebywanie z Bogiem to przecież nie przymus i codzienna orka, ale nasz przywilej i przyjemność. Chrześcijanin nie musi żyć w sferze zakazów i nakazów. Jeśli znajdzie przyjemność w kontakcie z Bogiem, będzie wiedział jaki jest cel tego wszystkiego. Nie będzie potrzebował systemu od A do Z. Sam będzie w stanie rozsądzić co powinien, a czego nie powinien robić.

Poprzez cykl Tour de life, Bóg mówił do nas, przypominał, nauczał – zmieniał nas. Te kilkadziesiąt spotkań na pewno nie przejdzie bez echa. Każdy z nas zachowa wiele dla siebie.

Ostatnim mówcą tego wieczoru był Marek Popiołek, koszykarz działający w Athletes in Action. Marek mówił dużo o relacjach międzyludzkich. Wspominał o tym by być człowiekiem pokornym, zrezygnować z roszczeniowej postawy gdzie wszystko się nam należy. Doceniajmy to, co mamy. Mając w życiu pasję i mocny fundament zbudowany na nauce Jezusa, możemy być doskonałym świadectwem dla tych, którzy nie poszli jeszcze za Bogiem. Warto także czasem się zatrzymać i spojrzeć na swoje życie z perspektywy. Weryfikujmy się sami, czy zmierzamy małymi kroczkami, ale w dobrą stronę.

Na koniec grupa uwielbiająca prowadziła nas w pieśniach, przerywanych modlitwami dziękczynnymi za ten rok.

Po spotkaniu mogliśmy spędzić razem jeszcze kilka chwil na grillu. Rozmowom i śmiechom długo nie było końca:)

Przyglądając się różnego rodzaju wyścigom (biegi, narty, łyżwy, wrotki), możemy zauważyć, że często zwycięzca wychodzi na prowadzenie dopiero na ostatnim odcinku przed metą. Nawet po 40-kilometrowym maratonie widok mety sprawia, że zawodnicy zapominają o zmęczeniu i dają z siebie wszystko, żeby jak najszybciej ją osiągnąć.

Chciałoby się taki przykład przenieść na życie duchowe i założyć, że weźmiemy się za swoje życie i uregulujemy sprawy z Bogiem dopiero u kresu swojej drogi. Tylko takie myślenie ma jeden słaby punkt – nikt nie wie gdzie jest meta w jego życiu. Co z tym fantem zrobić? Na to pytanie odpowiedzi udzielił nam Piotrek Guńka.

Jedynym wyjściem jest starać się cały czas. Nie jest możliwe, aby dokonać tego samemu. Człowiek upada, traci siły, ale Bóg dał nam wiele obietnic:

Zmęczonemu daje siłę, a bezsilnemu moc w obfitości. Młodzieńcy ustają i mdleją, a pacholęta potykają się i upadają, lecz ci, którzy ufają Panu, nabierają siły, wzbijają się w górę na skrzydłach jak orły, biegną, a nie mdleją, idą, a nie ustają.(Iz. 40:29-31)

Pójdźcie do mnie wszyscy, którzy jesteście spracowani i obciążeni, a Ja wam dam ukojenie.(Mt. 11:28)

Tak więc, starajmy się spełniać normę w 120% , abyśmy pod koniec życia mogli powtórzyć za Pawłem:

Dobry bój bojowałem, biegu dokonałem, wiarę zachowałem; a teraz oczekuje mnie wieniec sprawiedliwości, który mi w owym dniu da Pan, sędzia sprawiedliwy, a nie tylko mnie, lecz i wszystkim, którzy umiłowali przyjście Jego.(2 Tym. 4:7-8)

Wielu ludzi uważa, że Jezus wcale nie zmartwychwstał. Jedni mówią, że zemdlał na krzyżu. Inni twierdzą, że było to tylko duchowe Ciało. Inni jeszcze próbują za wszelką cenę udowodnić, że na krzyżu wcale nie był Chrystus, lecz jeden z Jego uczniów. Skąd więc mamy tą pewność zmartwychwstania Pana Jezusa ? – właśnie to pytanie było tematem spotkania naszej grupki.

Podczas ostatniego spotkania uporządkowaliśmy sobie fakty historyczne związane ze zmartwychwstaniem Jezusa oraz obaliliśmy wiele teorii, które świat próbuje wpoić ludziom w celu podważenia kwestii zbawienia, wiary czy samej mocy i boskości Chrystusa. Po rozważaniu słowa przez Piotrka, przeszliśmy do dyskusji, w której mogliśmy podzielić się własnymi spostrzeżeniami, czy też zadać pytania, na które wspólnie próbowaliśmy odpowiedzieć.

Każdemu, kto chciałby zagłębić się w ten temat, polecam stronę internetową, na której można znaleźć wiele dowodów historycznych i wiele ciekawych opinii ludzi, którzy byli osobami niewierzącymi i szukali potwierdzenia, iż zmartwychwstania nie było i odkryli, że nie ma lepiej udokumentowanego zdarzenia w historii ludzkości niż zmartwychwstanie Jezusa. Te naprawdę przekonujące dowody mogą pomóc każdemu z nas, kiedy będziemy w sytuacji wymagającej od nas obrony naszej wiary!

link: http://rnz.org.pl/index/?id=2ba8698b79439589fdd2b0f7218d8b07